De ochtend is fris maar zonnig. Aan alles
komt een eind , dus ook het mooie weer hier. Zoals beloofd trekken we nog even
op naar Fort Henry, dat even buiten Kingston op een heuvel ligt. Aan de
buitenkant stoere transen voorzien van kanonnen. Wat er aan de binnenkant is,
komen we niet te weten,want Fort Henry is helaas closed.
Niet erg, we scoren
toch een prachtig uitzicht op Kingston aan het Ontariomeer. Er steken aardig
wat kerktorens en koepels boven de daken uit. De stad bestaat dan ook al tweehonderd
jaar.
Weer beneden in de stad parkeren we
naast St Mary’s Cathedral. Die heeft de hoogste spits en zo kunnen we de auto
gemakkelijk weer terugvinden.
Het oude Kingston is prettig blijven steken
ergens in het verleden, het voelt in ieder geval niet aan als de eenentwintigste eeuw.
Bij het waterfront voor het imposante stadhuis
in Palladium stijl is een kleine groentemarkt, een spuitfontijn en een enorme
stoomlocomotief van de Canadian Pacific Railway Company. Bij het ontstaan van
Canada was het lokkertje voor de verre westerse gebieden dat het land zou
worden ontsloten door middel van een nieuw te bouwen spoorlijn. Daar zorgde de
CPRC voor, een lijn van duizenden kilometers lang over de Rocky Mountains
helemaal tot aan Vancouver. En passant
werden er langs de lijn hotels gebouwd voor de reizigers. Daar in toenemende
mate ook toeristen met de trein reisden, waren er ook luxe hotels, zoals
bijvoorbeeld in Banff. Er werd ook een standaard treinstation
ontworpen, dat een paar honderd keer werd gebouwd en langs de lijn geplaatst.
Bij elk station hoorde een tuintje, ter lering ende vermaak. De reizigers
genoten van de bloemen en planten, en de landverhuizers konden meteen de vruchtbaarheid
ter plekke peilen. Maar goed, deze locomotief is van 1913 en is in Ontario
gebouwd.
Dan nemen we de Highway 401 die ons
zonder omwegen naar Toronto brengt, toch weer een paar honderd kilometer
verderop aan het Ontariomeer. We leggen nog even aan bij de Darlington atoomcentrale,
waar 50 procent van alle electriciteit van Ontario wordt opgewekt. De centrale
zelf is niet te bezoeken, maar er is een mooi bezoekerscentrum, waar alles
haarfijn wordt uitgelegd met modellen, filmpjes en ander studiemateriaal. Hostess
Lea blijft voor ons tot na sluitingstijd om tekst en uitleg te geven. Erg
gezellig.
We pikken Highway 401 weer op en die
loopt dwars door Toronto tot vlakbij Paerson International Airport, of Aérogare
zoals dat zo mooi in het Frans heet. We sukkelen gezellig met de Canadese
avondspits mee. De rest loopt eigenlijk
ook op rolletjes. Met het vliegtuig, met de trein, tot aan het begin van onze
straat waar de stadbus ons afzet. De rest lopen we, begeleid door een miezerig
regentje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten