Appendix

Beste vrienden en volgers,

De ochtend is fris maar zonnig. Aan alles komt een eind , dus ook het mooie weer hier. Zoals beloofd trekken we nog even op naar Fort Henry, dat even buiten Kingston op een heuvel ligt. Aan de buitenkant stoere transen voorzien van kanonnen. Wat er aan de binnenkant is, komen we niet te weten,want Fort Henry is helaas closed.

 

 

Niet erg, we scoren toch een prachtig uitzicht op Kingston aan het Ontariomeer. Er steken aardig wat kerktorens en koepels boven de daken uit. De stad bestaat dan ook al tweehonderd jaar.

 

Weer beneden in de stad parkeren we naast St Mary’s Cathedral. Die heeft de hoogste spits en zo kunnen we de auto gemakkelijk weer terugvinden.

 

 

Het oude Kingston is prettig blijven steken ergens in het verleden, het voelt in ieder geval niet aan als de eenentwintigste eeuw.

 

 

 

Bij het waterfront voor het imposante stadhuis in Palladium stijl is een kleine groentemarkt, een spuitfontijn en een enorme stoomlocomotief van de Canadian Pacific Railway Company. Bij het ontstaan van Canada was het lokkertje voor de verre westerse gebieden dat het land zou worden ontsloten door middel van een nieuw te bouwen spoorlijn. Daar zorgde de CPRC voor, een lijn van duizenden kilometers lang over de Rocky Mountains helemaal tot aan Vancouver.  En passant werden er langs de lijn hotels gebouwd voor de reizigers. Daar in toenemende mate ook toeristen met de trein reisden, waren er ook luxe hotels, zoals bijvoorbeeld in Banff. Er werd ook een standaard treinstation ontworpen, dat een paar honderd keer werd gebouwd en langs de lijn geplaatst. Bij elk station hoorde een tuintje, ter lering ende vermaak. De reizigers genoten van de bloemen en planten, en de landverhuizers konden meteen de vruchtbaarheid ter plekke peilen. Maar goed, deze locomotief is van 1913 en is in Ontario gebouwd.

 

Dan nemen we de Highway 401 die ons zonder omwegen naar Toronto brengt, toch weer een paar honderd kilometer verderop aan het Ontariomeer. We leggen nog even aan bij de Darlington atoomcentrale, waar 50 procent van alle electriciteit van Ontario wordt opgewekt. De centrale zelf is niet te bezoeken, maar er is een mooi bezoekerscentrum, waar alles haarfijn wordt uitgelegd met modellen, filmpjes en ander studiemateriaal. Hostess Lea blijft voor ons tot na sluitingstijd om tekst en uitleg te geven. Erg gezellig.

 

We pikken Highway 401 weer op en die loopt dwars door Toronto tot vlakbij Paerson International Airport, of Aérogare zoals dat zo mooi in het Frans heet. We sukkelen gezellig met de Canadese avondspits mee. De rest loopt eigenlijk ook op rolletjes. Met het vliegtuig, met de trein, tot aan het begin van onze straat waar de stadbus ons afzet. De rest lopen we, begeleid door een miezerig regentje.      

 

   

River of Thousand Islands

Beste vrienden en volgers,

De Saint Lawrence River, zoals ie heet nu we weer zijn aangeland in Ontario, is hier bij Kingston bezaaid met kleine eilandjes. Vandaar de naam ‘River of Thousand Islands’. Deze eilandjes zijn extra harde pukkels in de stenen rivierbedding, die maar niet willen afslijten. Sommige zijn net groot genoeg voor een paar meeuwen, andere herbergen hele huizen, er zijn zelfs twee met een kasteel erop. Een heel grappig gezicht. De andere kant van de rivier is USA, de staat New York om precies te zijn. Als je een paar uur naar beneden rijdt, kom je bij the Big Apple uit. Maar ons doel is Toronto, Paerson International Airport. Maar dat is morgen pas.

We bezoeken in Kingston het huis waar Sir John McDonald nog heeft gewoond. McDonald was een Schot van geboorte en emigreerde als jongen naar Canada, dat toen nog niet als zodanig bestond. Hij werd advocaat en politicus en stond aan de geboortewieg van de staat Canada in 1867. En hij was de eerste minister-president. Op villa Belvedere heeft ie maar een paar jaar gewoond, voordat hij bekend werd, maar toch is het nu een Historical Site, gerund door Canada National Parks. Het is een juweel van een villa en gewoontegetrouw staat het vol met contemporair inventaris dat van alle kanten is komen aanwaaien. Het is een schat van een romantische villa, en de dienstdoende rangers (deels in 19e eeuwse kledij) doen er alles aan om je bezoek tot een succes te maken. We zouden er wel willen wonen! 

Morgen stappen we zogezegd op het vliegtuig naar Europa, maar wellicht hebben we nog tijd om Fort Henry te bezoeken, een Engelse verdedigingspunt tegen de periodiek invallende Yankees. Maar daarover lezen jullie in een appendix aflevering als we weer thuis zijn.

En voor nu beste vrienden en volgers: allemaal alvast bedankt voor het lezen, en tot een volgende keer.  

The coolest spots in Montréal

Beste vrienden en volgers,

Het is vandaag precies even heet als gisteren. Niet erg lekker om door een grote stad te banjeren. Maar daar zijn natuurlijk wel truuken voor te bedenken. Het eerste lange stuk lopen slaan we over door de metro naar Place D’Armes te nemen. Het oude centrum van Montréal is best wel aardig maar Europeanen zijn er toch wel gauw uitgekeken. Wel bijzonder is dat je bij Place Jacques Cartier Engelse dubbeldekkers kan fotograferen die langs een zuil rijden met daarbovenop een standbeeld van Lord Nelson. We dachten dat dat alleen in Londen kon! Hier zit vast een verhaal achter.  

Even verderop ligt het Quartier Chinois en kopen we bij een Chinese broodjeswinkel Chinese broodjes en Chinese cola. Op een bankje in de schaduw van de Chinese poort is het nog net uit te houden.

Daarna duiken we het Museum des Arts Contemporaires in. Het is er heerlijk koel en de expositie met werk van Olafur Elliason is erg interessant. De kunst, of hoe je het noemt, ontstaat ongedwongen doordat je interacteert met de installatie: een serie veelkleurige lichtbronnen en een projectiedoek. Je moet er maar op komen.

Het Parc du Mont Réal is gesitueerd op een oude vulkaankegel en je hebt van bovenaf een mooi uitzicht over de stad. Stadsbus lijn 11 brengt je boven zonder dat je een druppeltje zweet hoeft te plengen. 

En naar beneden ga je met een trap met 240 treden, maar dat is een makkie, want laat in de middag wordt het al koeler. En zo zijn we weer in downtown aangeland.

We nuttigen bij de lokale Vietnamees Saigon VIP een eenvoudige doch voedzame en zeker smakelijke maaltijd, en gaan daarna op zoek naar de tunnels van Montreal. Omdat het hier 's winters nogal sneeuwt hebben de Canadezen een list bedacht: een flink aantal gebouwen, waaronder Universiteitsgebouwen en metrostations zijn onderling verbonden met looptunnels, zodat je lekker droog overkomt. Op zich niets speciaals aan te zien, maar toch leuk om even te bekijken. Ondergronds treffen we nog weer een nieuwe laag eettentjes aan, die letterlijk lager in de markt liggen. Dat was dan weer Montreal. Een leuke levendige stad, maar wel heet. Morgen alweer onze laatste stop: Kingston, de hoofdstad van Canada voordat Ottawa dat was.

  

Montréal is hot!

Beste vrienden en volgers,

Vandaag laten we de nodige kilometertjes onder onze banden doorrollen. We gaan zo langzamerhand weer in de richting van Toronto, waar de witte zwaan ons weer zal komen oppikken voor de reis naar Europa. Maar eerst doen we onderweg nog de stad Montréal aan. We rijden door het Jaques Cartier park, dat is vernoemd naar de Bretonse ontdekkingsreiziger die in de zestiende eeuw de St Laurence baai en de gelijknamige rivier ontdekte

Nou ja niet echt ontdekt, want de plaatselijke Indianenstammen wisten natuurlijk wel waar ze zelf woonden.Deze Wyandot werden door de Fransen Huronen genoemd. Huron betekent in het Frans opstaand stekelhaar, als van een everzwijn. Ofwel een punkkapsel. Het Jacques  Cartier Park is iets groter dan het Jac. P. Thijsse park, de snelweg erdoorheen kost ons ruim twee uur. Naaldbossen, heuvel na heuvel na heuvel. 

Bij Montréal begint het kwik van onze thermometer te borrelen. Vijf-en-dertig graden. Normaal is het hier een graad of vijftien deze tijd van het jaar. Het perfecte moment natuurlijk om in een verkeersinfarct terecht te komen. Gelukkig hebben we airco aan boord. 

We vinden ons hotel vrij vlotjes, ondanks het feit dat Montréal een megagrote stad is. Het Nouvel Hôtel ligt vlak bij de wijk waar de studentenpopulatie van Montréal het vertier zoekt. De Rue Sainte-Cathérine telt vele eettentjes van eenvoudig tot fancy, gelardeerd met café’s en toko’s. Nu het donker is geworden is de temperatuur gedaald tot aangenaam, en we stappen binnen bij de all-you-can eat Koreaan. Een beetje de Shabu-Shabu formule. Je schrijft op een formuliertje wat je wilt klaarmaken op je grillplaat die in de tafel is ingebouwd. Alle gerechten zijn natuurlijk genummerd. En als genoeg hebt, stop je met formuliertjes klaarleggen en rekent af. De meest bonte verzameling studenten, boeren en buitenlui denkbaar zit te schransen, en het gepraat en gelach wordt slechts af en toe overstemd door het geratel van het vaatwerk van een vertrokken gast, dat in kuipen wordt gemieterd en afgevoerd. Onze ober is een Chinees die een moeder in Tilburg heeft, en dat schept een band. Wellicht heeft ie ook moeders in Műnchen, Parijs, Londen ,New York. Het mag de pret niet drukken. Welkom in Montréal!       
 .

Wandelen bij La Baie Eternité

Beste vrienden en volgers,

Vandaag grijpt koning Pluvius eindelijk de macht, na alle dreigende weersverwachtingen van de afgelopen dagen. Als we wakker worden, regent het pijpestelen. Dus drinken we na het uitslapen nog een extra kop koffie alvorens de rechterzijde van het fjord van Saguenay te gaan verkennen. 

Het eerste stuk is nat en grijs, maar in de loop van de dag strijkt Pluuf over zijn hart en breken de wolken. Het is tenslotte zondag en de hardwerkende Quebec-ers moet op deze vrije dag ook hun verzetje hebben. En niet te vergeten de toeristen. We komen nog een auto tegen die helemaal vanuit California hiernaartoe is komen rijden.   

Het uitzichtpunt bij de L’Anse de Tabatière is erg beroemd. Als je links kijkt heb je stroomopwaarts panorama, en als je rechts kijkt, heb je stroomafwaarts weer panorama, alles bij elkaar bijna het gehele fjord. Het uitzichtpunt is een stukje Parque de Québec, waar een ranger in een hokje langs de weg de entreeprijs moet innen. De ranger blijkt een oudere dame die niets liever doet dan even kleppen met alle bezoekers. We halen ons pas afgestofte Frans uit de kast en het wordt weer eventjes gezellig. Au revoir madame!

 Als we in La Baie Eternité aankomen is het weer alwederom bepaald nazomerswaardig. Er wacht ons een pittige wandeling langs de klifwanden omhoog. We groeten de vele medewandelaars met een welgemeend edoch vriendelijk geretourneerd ‘Bonjour’. Na ruim twee Domtorens klimmen houden we het voor gezien, nemen een foto van het vigerende uitzicht en dalen bezweet maar voldaan weer af. Je kan veel hoger, maar niet vandaag en niet voor ons.    

Het is al laat in het jaar en bij Lac de l’ÎIe begint het al een beetje te schemeren. De prachtig geel gekleurde bladeren van het bos weerschijnen prachtig in het water. Even verderop bereiden de Canadese ganzen zich voor op de nacht. Wij gaan nog wat biertjes inkopen afkomstig van de microbrasserie Lac St Jean. En de Haloween komt er hier ook al weer aan zo te zien.     

Langs het fjord van Saguenay

Beste vrienden en volgers,

Er was regen voorspeld vandaag, maar het is boven de 27 graden en erg zonnig. Superbonus met jackpot dus. In de duinen bij Tadoussac gaan we nog even kijken bij het ringen van de trekvogels. De vrijwilligers hebben netten gespannen tussen de bomen, en die inspecteren ze elke twintig minuten. De gevangen vogels worden gewogen, gemeten en voorzien van een piepklein zendertje. Daarna worden ze weer losgelaten.De hele procedure zo vlot mogelijk, want de vogeltjes mogen niet gewond raken of uitdrogen. Doel is om zicht te krijgen op het trekgedrag van de verschillende soorten. We kunnen mensen op de maan zetten, maar waarom een goudvink uit Tadoussec in Mexico terecht komt is de mensheid niet duidelijk. Of hoe het kan dat een bosuiltje binnen de vierentwintig uur 175 kilometer verderop kan worden gespot. Het vogelvangen lukt niet erg vanmorgen, alleen een pluchen adelaartje vliegt gewillig in het net.

De vrijwilligers vertellen honderduit over het onderzoek en de internationale contacten, die daarmee zijn gemoeid. Iedere bezoeker krijgt een speldje cadeau, een maple-leaf bekleed met het koper van het dak van het Canadese Parlement in Ottawa. Dat dak wordt eens in de honderd jaar vervangen. Dit alles ter gelegenheid van honderdvijftig jaar Canada.    

In Tadoussac tanken we de auto weer eens vol want je weet maar nooit, en pakken de hoofdweg naar Saguenay langs het fjord. Hier en daar nemen we een zijweggetje teneinde de prachtige natuur aan het fjord nader onder de loep te nemen.

Bij Baie Sainte Marguerite kan je langs de zijrivier St Marguerite wandelen langs een lommerrijk pad dat voert naar een belvedere aan het fjord, waar je naar Beluga’s kan speuren.Deze aardige witte kleine walvissen horen eigenlijk thuis in de Arctisce wateren, maar deze neven van de hoofdsoort houden zich voornamelijk hier in de buurt op. We hebben ze gisteren in uitbundige aantallen in de St Laurence rivier gezien. Er is een heerlijk uitzicht over het water met een fris windje na die lome nazomerzaterdagmiddagwandeling.

Sainte-Rose-du-Nord is een piepklein plaatsje aan het water waar iedereen in de buurt op de kleine pier samenkomt om ijs te eten, te zwemmen of zomaar in het zonnetje te zitten en praten. Conversatie is een belangrijk ding voor de Quebec-ers. Ze stammen uiteindelijk toch van de Fransen af. 

En dan is het 's avonds weer tijd om het bier uit een van de vele kleine brouwerijtjes hier te proeven. Voor de Amerikanen onder ons is er Budweiser Light te koop. Maar doe mij maar een stoere Gros Mollet.