Vandaag hebben we geen wekker nodig, want neef Stan logeert bij ons en hij moet tegen achten de deur uit naar school. Helaas voor hem regent het dan flink. Een kwestie van niet te hard fietsen, anders vang je teveel regen, maar vooral ook niet te langzaam, anders word je nat. Gaat ‘m lukken!
We hebben nog even wat gedoe met inchecken bij KLM op zolder op de laptop. We hebben twee weken terug keurig onze electronische visa voor Canada aangevraagd, maar helaas hebben we bij het paspoortnummer een nul in plaats van een O ingevuld. Geeft leuke effecten bij het inchecken. En wellicht straks nog meer gedonder bij de Immigration.
De buurman brengt ons even met de auto naar het station, en rijdt daarna door naar school om zijn kinderen op te halen. Dank je wel Ralph! Op Schiphol detecteren we de nieuwste noviteit: een bagage-trolley, waar je een klein stepje uit kunt vouwen. Lekker kek zwieren langs de zeulende meute.
Dan kruipen we door een grote slurf onze gigantische Jumbo binnen en laten ons een vlucht lang verwennen door de KLM-stewardessen met blond haar en blauwe mantelpakjes. Het gedonder bij de paspoortkontrole op Toronto blijft gelukkig achterwege. En het is allemaal self service tegenwoordig.
We halen een compact car op bij het Alamo verhuurbedrijf, maar voor onze begrippen is het weer een lel van een bak. Het nummerbord vermeldt: ‘Ontario - Yours to Discover’. Klinkt goed. Dan door het drukke vrijdagavond verkeer naar downtown Toronto. Daar duiken we de parkeergarage van het Chelsea hotel in en we zijn klaar voor vandaag. Ons klokje geeft half vijf ‘s nachts aan. Maar hier is het pas half elf. Uitzicht vanaf ons balkonnetje:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten