Beste vrienden en volgers,
Vandaag rijden we over het glooiende platteland van Québec naar Trois-Rivieres. Hier vestigden de Fransen onder Laviolette eind zestiende eeuw de eerste nederzetting van het Nouvelle France. Het stadje heet zo omdat het ligt aan de vertakking van de Saint-Laurence en de Saint-Maurice, die gesplitst in de hoofdstroom vloeit. Franse logica. En vraag me niet waarom ze het hebben over rivières in plaats van fleuves.
In het centrum langs de Saint -Laurence staan nog oude huizen, zoals het klooster van de Ursulines, die hier in de zeventiende eeuw arriveerden, en het Manoir Boucher de Niverville, dat uit de zeventiende eeuw stamt. Hoewel het maandag is, is het manoir te bezichtigen. De vriendelijke kassadame heeft het niet druk, en vertelt in charmant doch berispelijk Engels over de locale gechiedenis: de bakstenen van de schoorsteen zijn indertijd geimporteerd uit Europa, het huis is bij de grote brand van 1908 gelukkig gespaard gebleven, en de Arcadiers die we indertijd ontmoet hebben in Louisiana, zijn door de Engelsen gedeporteerd, nadat ze Nouvelle France geinvadeerd hadden in de negentiende eeuw. En we moeten eland hamburger proberen: schijnt erg lekker te zijn.
We slenteren nog even heerlijk in het zonnetje over de boulevard langs de Sint Laurence,
en eten een hapje in een microbrouwerij aan de Rue Notre-Dame Centre. Beneden is een drukke brasserie met stamtafel, en boven wordt bier gebrouwen. De Longnose India Pale Ale is ongefilterd, dus een beetje troebel, maar zeer de moeite waard: Het motto hier ter plaatse:
Quand la faime donne soif, c’est le temps d’une Pinte. En zo heet de uitspanning ook: Temps d’une Pinte.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten