Wye Marsh en Port McNicoll

Beste vrienden en volgers,

We ontbijten van een papieren bordje en werken onze scramled eggs naar binnen met een plastic vorkje. Maar ook bakken we onze eigen waffle, met een gepatenteerd foolproof wafelijzer. En met zoveel maple syrup als je maar wilt. Erg 'rich', maar het moet een keer kunnen. In het centrum van Midland zijn veel van de huizen voorzien van gezellige schilderingen. 

Dan bezoeken we de Wye Marshlands in de buurt van Midland, een aangenaam wetlands park, gerund door louter vrijwilligers. Het landschap is gevormd en geschuurd door de gletchers van de laatste ijstijd. Er liggen hier ook zwerfkeien, hier erratics genoemd. Maar ze zijn niet zo mooi afgerond als onze Drentse exemplaren. Als je mazzel hebt, kan je hier de vele vogelsoorten spotten die hier wonen, of langskomen tijdens de vogeltrek. Maar in ieder geval kan je even tot rust komen als je over de boardwalk het moeras oversteekt, en je de wind door de rietsigaren hoort suizen. 

Bijzonder is de trumpeteer swan, die erg lijkt op onze eigen zwaan, maar een zwarte bek heeft, en inderdaad een nogal trompetterende roep heeft. Bijna uitgestorven alhier, maar nu weer up and running. Of de red-winged blackbird, een merel met rode epauletten. 

En Kelly kan ons alles vertellen over de roofvogels die hier wonen in het verblijf dat hier speciaal voor hen is gebouwd. Omdat ze allemaal een handicap hebben, kunnen ze niet in het wild overleven en worden ze hier liefdevol verzorgd. Een halfblinde havik, een uil met een lamme klauw, en een sneeuwuil met nooit genezen gebroken vleugel,enzovoorts.  
Ze krijgen verse muizen en kwartels te eten.

Bij Port McNicoll ligt het oude stoomschip SS Keewatin, dat tot vanaf 1907 tot diep in de jaren zestig de verbinding tussen Midland en Fort Williams onderhield, een tripje van vijf dagen uit en thuis over lake Huron. Heen met immigranten voor Alberta en Sasketchewan en agrarische middelen, en terug met het graan dat de nieuwe boeren verbouwden. Vanaf Fort Willliam ging de reis verder westwaards met de Canadian Pacific Railway. Die firma had ook de bootverbindingen over de meren in handen. Erg handig allemaal. 

De SS Keewatin had ook luxe accomodatie voor toeristen die wel eens een stuk van Canada wilden zien. De trein uit Toronto kwam aan in Port McNicoll aan de kade. De passagiers konden meteen aan boord. De purser die met de trein mee reisde deed onderweg het inchecken. Keewatin is een woord van de Cree-indianen en betekent ‘Northern Blizzard’.

Sinds het schip een museum geworden is, worden er uit alle hoeken en gaten stukken van de orginele inboedel van het schip teruggestuurd, en ook andere spullen om de vele hutten leuk aan te kleden. Kleding, meubilair, servies, oude muziekplaten en andere memorabilia. De klok tikt geruime tijd gezellig achteruit.

 Alhoewel, de scheepsklokken hier aan boord staan stil op 09:15 hrs, het tijdstip op 12 mei 1965 dat de stoommachines van de Keewatin voor altijd tot stilstand kwamen.

Veel te laat vertrekken we over de 11 Highway North naar Huntsville. Maar we arriveren toch ruim op tijd om bij Mario’s van een bord spaghetti met Canadese mosselen te genieten.