Beste vrienden en volgers,
Gisteren beviel het wandelen ons erg goed. En het weer was erg prettig: zon, 25 graden en een zwak windje. Dus schaffen we ons vandaag nogmaals een daily permit aan voor het Algonquin Park en gaan lekker stappen door het al herfstige landschap.
De Lookout Trail belooft een weergaloos uitzicht over een groot deel van het park. Bij het begin van de wandeling mag je een boekje meenemen met informatie over de geologie van van het park. Het boekje bevat een tiental genummerde hoofdstukjes die corresponderen met markeringen tijdens de wandeling. Zo heb je even een excuus om uit te blazen van het klimmen en een hoofdstukje te lezen. Het geheel is verluchtigd met reproducties van mooie pentekeningen.
We komen te weten dat de harde rotsbodem die tijdens de laatste ijstijd afgeschaafd is door de gletchers meer dan een miljard jaar oud is. En dat die rotsbodem zelf weer bestaat uit lagen van verschillende hardheid, en in de loop van de miljoenen jaren door elkaar gekruld is en er nu uitziet als een soort bevroren woelige zee . De hardere lagen eroderen minder snel dan de zachtere, en zo ontstaan er scherpe klifwanden. Als we op zo’n klifwand staan, wordt de belofte van het begin ruimschoots ingelost: we kunnen wel vijfentwintig kilometer het park in kijken.
Bij het Bog Trail verhaalt weer een prachtig boekje over het ontstaan van dit soort veenmoerassen en het feit dat ze in werkelijkheid een soort woestijn zijn. Het water is zurig en arm aan nutrienten, en weinig plantensoorten kunnen dit managen. Er zijn twee scenario’s voor het ontstaan: bevers maken een meer door een stroompje af te dammen, en de boel groeit langzaam dicht met veen. Door het zurige water worden plantenresten niet afgebroken, maar blijven intakt en vormen het veen. Dit fenomeen kennen wij natuurlijk ook in Nederland met onze venen. Een tweede mogelijkheid is het ontstaan van een ketelmeer doordat een terugtrekkende gletcher per ongeluk een enorm brok ijs in het gruis heeft achtergelaten. Na smelten blijft een holte achter die weer langzaam dichtgroeit met veen. We zien ook toeristen zonder boekje die lekker in het zonnetje over de boardwalks door het moeras wandelen. Ook goed!
De Beaver Trail leidt ons langs een groot bevermeer en de imposante dam die het geheel in stand houdt. In het meer kan je de waterforten zien liggen waar de bevers wonen, en de waterlelies waar ze zich ‘s zomers aan tegoed doen. Voor de wintervoorraad knabbelen ze looftakken los en steken die in de modderige bodem. Als het meer bevriest, zwemmen ze er onder het ijs er naartoe en slepen een dagelijkse portie het fort in.
We hebben vandaag nog net tijd voor de rit naar Pembroke, onze volgende stop. Het museum daar zal al wel dicht zijn. ‘s Avonds genieten we nog van een beste portie poutin, de beroemde Canadese kapsalon met friet, kaas, jus, vlees en knoflooksaus. In één woord: Burbs!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten